وبلاگ شبکه بهداشت و درمان شهرستان ری

حالم بده! دست خودم نیست از دیروز حالم بده! مرتب تصویر مریم میرزاخانی جلوی چشمم رژه میره و با خودم فکر می کنم برای چنین ذهن خلاقی چهارصد سال زندگی هم کمه چه برسه به چهل سال! حیف شد ولی در برابر خواست خالق یکتا باید سرتعظیم فرود آورد که او دانا و آگاه مطلق است. مثل همیشه که وقتی حالم بده باید بنویسم تا خوب بشم، شروع کردم به نوشتن این خزعبلات و نتیجه همه فکر هایی که از دیروز تا امروز تو سرم چرخیده! می دونید به چه نتیجه ای رسیدم؟

همه از مرگ پرفسور میرزاخانی ناراحتن، ایرانی و غیر ایرانی، ریاضی دان و آدم عادی، کسانی که او را می شناختند و کسانی که حالا با او آشنا شدند. همه می گن: حیف شد، نابغه بود، دانشمند بود، با هوش بود.

هیچ کس غیر از این نمی گه، هیچ سایتی چیزی به جز این نمی نویسه! حالا بعد از بیست و چهار ساعت ناراحتی و گیج زدن و غصه خوردن به این نتیجه رسیدم چقدر خوبه که آدم طوری زندگی کنه که وقتی رفت همه از رفتنش ناراحت بشن و همه بگن آدم خوبی بوده!

من از نظریات و فرمول ها و پژوهش های مریم میرزاخانی چیزی متوجه نمی شم ولی از زندگی او آموختم اگر می خواهی موفق باشی باید آرام و مصمم و بدون حاشیه و تنها به اتکای توانایی های خودت به سوی هدفت گام برداری تا به موفقیت برسی، آنگاه همگان در برابرت سرتعظیم و احترام فرود می آورند. روحش شاد.

سعیده شریفی